Omurga enfeksiyonları spontan gelişebildiği gibi başka bir odağın sekonder yayılımı ile de oluşabilen omurga cerrahisinin oldukça geniş bir konusudur. Spesifik enfeksiyonları ise özellikle endüstrileşmiş ülkelerde pek yaygın değildir.

Sigara kullanmak, obez olmak, yetersiz beslenme, hastalık ya da tedavi amaçlı immunsupresif durumda olmak, artrit, organ transplantasyonlusu olmak, ilaç alışkanlığı olmak, ürolojik instrumentasyon yapılması omurga enfeksiyonları açısından riskli hasta grubunu oluşturmaktadır. Piyojenik omurga osteomiyeliti ve tüberkülozu en yaygın omurga enfeksiyonlarını oluşturmaktadır. Enfeksiyon direkt spinal taravma, komsu doku enfeksiyonundan direkt yayım ya da uzak dokulardan kan yolu ile yayılarak gelebilmektedir. Tedavi edilmediği taktirde norolojik defisit, omurgada deformite ve ölüme neden olabilmektedir.

Hastalar değerlendirilirken hem kemik hemde nöral yapılar göz önünde tutulmalıdır. Hastaların çoğunluğu antibioterapi ya da antibioterapi ile birlikte cerrahi girişim ile tedavi edilebilmektedir. Cerrahi girişimler apse drenajı, anterior ya da anterior posterior kombine olabilmektedir. Anterior girişimlerde genellikle rezeke edilen enfekte kemik bölgesi otogreft ya da keyç uygulaması ile desteklenmektedir.

Gelecekte daha etkili antibiotikler ve yeni tedavi yöntemleri ile daha başarılı sonuçlar alınabilecektir.